Wachten, wachten en nog eens wachten!

Hopla, ik ga eens “even” een paar daagjes naar België om te kerstperiode te vieren. De reis naar huis was toch niet zo simpel zoals ik die in mijn hoofd had voorgesteld.

Om 14u stond ik al in de luchthaven van Bologna. We, ik en 8 andere Belgische Erasmussers uit Forlì, waren dus mooi op tijd voor onze vlucht van 17u20. Enkele uurtjes wachten later verscheen op het bord dat onze vlucht tot 18u25 vertraagd was. Om dat uur stonden alle passagiers voor Charleroi mooi in een rijtje met de verwachting om het vliegtuig in te stappen. Niks was minder waar: vertraging tot 19u15 dit keer. Op het aangegeven uur van vertrek stond iedereen weer in de rij klaar met het vliegtuigticket in de hand. Het duurde uiteindelijk nog eens drie kwartier eer iedereen op het vliegtuig zat. Eindelijk gaan we opstijgen - dachten we! We kregen dan echter te horen dat het vliegveld in Charleroi gesloten was en dat we naar Lille, Oostende of Luik zouden vliegen. Omdat het weer het nog niet toeliet om naar België te vliegen, moesten we nòg wat wachten. Een halfuur later was ook het vliegveld van Luik gesloten en de nieuwe derde landoptie was Eindhoven. Dat terwijl mijn ouders in Charleroi zaten. Om 20.50u vertrok het vliegtuig uiteindelijk naar een nog onbekende bestemming. Een uur en een half later landden we toch in Luik. De piloot moest maximaal remmen in de sneeuw om de landing tot een goed einde te brengen. Het voelde aan alsof we op een attractie in Walibi zaten maar ik moet toegeven dat het schokgehalte wel minder hoog was dan ik verwachtte.

Oké, 22u30 en we waren “al” op Belgische gronden. En nu uitstappen..of toch niet! De trap geraakte niet meteen tot bij ons en dus moesten we nog drie kwartier wachten. En nu: uitstappen! Het enige wat ik zag was wit! Ik dacht dat de piloot ons beetgenomen had en dat we eigenlijk in Zweden geland waren! Het sneeuwmoeras waardoor we ploeterden leek allesbehalve op België. Het volgende probleem: naar mijn ouders in Charleroi geraken. Niet simpel aangezien de weg spekglad lag omdat er niet gestrooid was in Wallonië. De trein nemen was ook al geen optie want op dat uur reden er geen treinen meer. Het was overigens ook niet simpel om naar het station te geraken. De taxichauffeurs vroegen 200 euro om een halfuur te rijden tot aan het station. Pure afzetterij dus! Daar zaten we dan, passagiers uit Italië, Spanje en Frankrijk vast in de luchthaven van Luik. Het “voordeel” van Ryanair: eens geland zorgen ze voor niks meer - iedereen moest zichzelf zien te redden dus. Gelukkig was er een Luikse werkneemster die drie bussen regelde. Helaas moesten die bussen vanuit Charleroi komen en door de slechte weersomstandigheden duurde het nog drie uren vooraleer er een bus was. Iets na 3u zag ik mijn ouders na drie maanden terug aan de luchthaven van Charleroi. Daarna was het nog 170 km rijden aan een gemiddelde snelheid van 35km/u (reminder: de weg lag nog steeds spekglad). Tijdens de laatste 10 km zaten we dan nog eens vast in de sneeuw ook! Phoe! Uiteindelijk waren mijn ouders en ik om 9u30 ’s ochtends thuis! Ik ben een uur later dan maar ik mijn bed gekropen. Ik was tenslotte al 26u wakker! Een dutje heeft me deugd gedaan na het helse avontuur!

Ik heb toen tot 18u geslapen. Mijn dag was dus al grotendeels voorbij en dat terwijl ik de 27^ste al terug het vliegtuig naar Italië neem. Mijn verblijf in België is dus nog eens korter dan het al was. Ik hoop dat mijn vlucht terug naar Italië toch iets vlotter gaat, hoor!

Zeg, het is al december!

Het minder leuke deel van Erasmus zit eraan te komen! Deadlines, 2 à 3 examens en gelukkig ook nog kerstmis! De laatste tijd verdrink ik zowat in het schoolwerk omdat de proffen gooien met taakjes, papers en extra lesuren. Nu ja, nog drie weekjes om alles zowat in orde te krijgen en vervolgens eens flink te ontspannen in België met kerst. Ik kijk er stiekem al naar uit :). Omdat ik niet TEveel zou ontspannen, zal ik maar drie en een halve dag in België vertoeven. Zo kan ik daarna volle bak leren voor de overige examens! Daarna blijft er nog maar dikke maand en een half over. De tijd vliegt! Voor ik het weet, zit ik weer aan de Gentse schoolbanken!

Oja, hier wordt het ook steeds kouder: wanten zijn ondertussen een noodzaak geworden. Sneeuw is er nog niet maar regen in ieder geval wel!

Oja 2, de laatste tijd begin ik precies wat meer moeite te krijgen om Nederlands en Italiaans te onderscheiden. Ik antwoordde namelijk al een paar keer in het Nederlands toen mijn Italiaanse huisgenote een vraag stelde en dat zonder het zelf door te hebben. Ik kon wel aan haar gezicht merken dat ik in de verkeerde taal bezig was! Ik zei ook eens 'cose rotte' (= kapotte dingen) toen ik 'rotte dingen' bedoelde.

Oja 3, terwijl ik hier aan het schrijven ben, merk ik dat mijn Nederlands er precies op achteruit gaat! Sommige woorden beginnen er raar uit te zien...

Ik mis het zeebriesje in de haren!

Zo, hier ben ik nog eens! Ik heb al m’n schrijfkriebels bij elkaar gesprokkeld om nog eens een blog te schrijven. Niet gemakkelijk om die te vinden als je het bloggen even beu bent.

Wat heb ik jullie te vertellen. Wel, in die drie weken van niet-schrijven is er natuurlijk heel wat gebeurd. Ik schroef even terug naar twee weken geleden toen de Belgisch aperitivo zou plaatsvinden in bar Moquette. In het begin verliep alles wat stroef omdat er niemand echt actie ondernam om een voorstel te doen welk Belgisch gerecht klaar te maken – en dat terwijl we twintigtal Belgen zijn. Nu ja, toen de aperitivo naderde, zorgde druk voor wat actie waardoor alles toch in zijn plooi viel. Wat werd er allemaal klaar gemaakt: wentelteefjes, croque monsieurs, tonijnsalade, quiche lorraine, chocoladetruffels, chocoladecake en frieten natuurlijk! Met Belgische muziek op de achtergrond en een glas Leffe in de hand, genoot iedereen van de Belgische avond. Het was een waar succes!

Fun fact: Ik leerde het woord “wentelteefjes” aan m’n Italiaanse kotgenote. Al spreekt ze het uit als “wenteltyfus”, ze herinnert het zich nu nog steeds!

Fun fact: In de loop van de weken begon de verouderde infrastructuur in m'n appartement het te begeven. Het licht in de gang kapot, een stoel kapot en de lamp van de tafel was gezakt tot op hoofdhoogte. Eten moest voortaan gebeuren met een lamp in je gezicht. [Ondertussen is de lamp al gefixt]. 

En nu terug naar vorige vrijdag 5u20: *Rinkelrinkel* => een wake up call van Ellen. Desondanks de weinige uurtjes slaap – door een verjaardagsfeestje waar ik bleef plakken- , sprong ik meteen m’n bed uit. Nog geen tien minuten later stond Ellen al aan m’n deur om een kwartier later naar het station te trekken en de trein te nemen. Waarheen? Trieste! We hadden namelijk afgesproken met Stefanie en Sarah, twee klasgenoten uit Gent die in Trieste op Erasmus zijn. Na een 5,5 uur durende treinrit en wat schoolwerk kwamen we om 12u aan op onze bestemming. Het weer zag er niet veel belovends uit maar gelukkig bleven de donkere wolken in de bergen hangen! Wij gingen meteen de andere richting uit op verkenning!

Het onheilspellende weer en Trieste Station

Een uur later kwam Stefanie ons halen waarna we in het centrum de toerist uithingen. ’s Avonds gingen we met nog enkele andere Belgen een aperitiefje drinken waarbij we talrijke hapjes kregen! Die hapjes bij de aperitief mogen ze in België ook wel inlassen vind ik!

Piazza Unità

Trieste by night

De dag nadien gingen we het Miramarekasteel bezoeken. Ik herkende het kasteel meteen: ik was er een paar jaar geleden met m’n ouders al eens heen geweest toen we in Slovenië op reis waren!

Castello Miramare in de verte!

Zondag = uitslaapdag! Elk extra uurtje slaap was welkom aangezien Ellen en ik de dag erna weer vroeg uit de veren moesten om de trein naar Padova te nemen! 

(Less) fun fact: Tijdens de winter is er in Trieste een wind die tot 180km/u kan waaien. De Bora-wind haalt deze snelheid doordat de wind langs een zeer steile bergwand valt van een kilometer. De Volkswagen Bora is naar deze wind genoemd.

Maandag = Padovadag! Hophop weer om 5u30 uit de veren om de goedkoopste trein te halen! Dat lukte zonder problemen desondanks dat we weer niet zoveel geslapen hadden. Ik voelde me nog vrij fris eigenlijk totdat ik op de trein twee en een half uur moest stilzitten. Daar was de vermoeidheid en de koppijn. De enige oplossing was slapen: niet zo handig op een trein maar als je echt moe bent, lukt dat wel! Toen we de trein uitstapten, werden we verwelkomd door zonnestralen. Met ons oriëntatiegevoel gingen we op wandel.

 

Piazza dei Signori in Padova

Een honderdtal prachtfoto’s later, zetten we moe maar voldaan onze terugreis naar Forlì verder. Wachten op de trein, overstappen en weer wachten et voilà drie en een halfuur later waren we eindelijk thuis! Daarna was slapen het enige dat nog telde!

Inzicht in de blogtechnologie

Hey Belgjes!

Deze keer schrijf ik eens wat vroeger dan anders omdat ik nieuws heb!  Na wat rondsnuffelen bij de opties van deze blog, heb ik iets kunnen aanpassen waardoor jullie vanaf nu kunnen reageren op mijn posts. Reageren geblazen dus! Verder heb ik ook gevonden hoe ik foto’s kan toevoegen. Ik weet dat het een beetje laat is maar ik heb toch nog wat foto’s bij oude posts geplaatst – aangezien de site waar ik normaal foto’s op zet niet zo denderend is. Als jullie geïnteresseerd zijn, check het maar out! (Misschien is het jullie al opgevallen dat ik het hier wat opgefleurd heb door de achtergrond te veranderen :))

PS: Ik heb sinds kort een Gocciole-verslaving opgelopen! Ik at een halve kilo koekjes op in 2 dagen en nu zit ik alweer aan een nieuwe zak!

De boosdoeners!

Griezelen op Halloween!

Ciao ciao!

Hier ben ik weer met mijn verhaal over de belevenissen in Forlì! Ik begin even waar ik de vorige keer geëindigd ben: vorige week zaterdag. Zoals ik de vorige keer zei, heb ik toen vooral taakjes gedaan. Om die dag toch nog iets leuks te doen, heb ik met Ellen een restaurantje gedaan om daarna Marijke haar verjaardag te vieren. We sloten die avond af met een gezellige babbel onder Belgen op het dakterras van de jarige!

De dagen daarna heb ik niks vernoemenswaardig gedaan tot dinsdagavond. Zoals altijd was het weer culturele hapjestijd en dit maal waren dat Spaanse hapjes en sangria. Die avond hebben we wat gekletst met een paar Belgen en Italianen.

Van links naar rechts: Eline (Belg), ik, Xana (Belg), Marijke (Belg), Ellen (Belg), Riccardo (Italiaan)

Vrijdag ging ik op zoek naar frietjes! Ik vond er maar ze waren lang niet zo goed als die in België. Oh, wat mis ik de Belgische patatine fritte! Omdat het die vrijdag het weekend van Halloween was, gingen we met enkele Erasmussers naar een Halloweenfeestje gaan. Maar voor we dat deden, kraakten we een flesje schuimwijn op de predrink bij Eline en Xana uit Antwerpen. Na enkele gekke foto’s in onze ‘Halloweenvermommingen’, trokken we naar het feestje dat tot in de vroege uurtjes duurde.

De bende in outfits op de predrink bij Xana (uiterst rechts) en Eline (achteraan naast mij). Verder de twee Japanse meisjes: Maia (vooraan) en Ajano (links). De Spaanse Vanessa (blond), en Ellen met de pumpkin hoed.

Enkele uren later stond ik met veel moeite op om naar San Marino te gaan. Na een uur of twee treinrit, wachten op een busaansluiting en tenslotte de busrit –met teveel bochten- kwamen we met twee Japanse, twee Roemeense en twee Belgische aan ter plekke. Aangezien de ‘stad’ of beter gezegd ‘staat’ op een berg ligt, levert het indrukwekkende panorama’s op! Na wat rond te strompelen en vele foto’s later, was het tijd om terug te keren via Rimini naar Forlì. Kapot door de weinige uurtjes slaap en de vermoeiende dag, kroop ik voor twaalf uurtjes in m’n bedje!

San Marino: uitzicht

Vandaag, 1 november, had ik geen les: jippie! Helaas geven ze hier in Italië op 2 november wel les. Ik heb al opgemerkt dat 1 november en 8 december helaas de enige twee feestdagen zijn in het eerste semester. Nu ja, beter dan niks! Deze middag kwamen Giulia met haar ouders en haar vriendje naar het appartement. Haar mama kookte en ik werd uitgenodigd om mee te eten: pasta met tomatensaus, room en kaas als voorgerecht en vlees met gebakken patatje en brood als hoofdgerecht. En lekker dat het was! Aan tafel werd er heel wat afgelachen terwijl ik de mopjes vaak niet begreep: gelukkig legde Giulia me af en toe uit wat er gezegd werd! Ik had ook enkele dialectische woorden geleerd uit Ancona, waar Giulia woont, maar helaas ben ik die nu alweer vergeten omdat ze totaal niet op het Italiaans lijken! Jammer!

Zo, dat was mijn weekje! A dopo!

De ditjes en de datjes over de lessen

Op maandagochtend begin ik m’n lesdag van acht uur met twee uurtjes ‘Linguistica italiana: teoria’. Om eerlijk te zijn, is dat de enige les die ik zo goed als volledig begrijp. Ahja, en ook ‘Linguistica italiana: lettura’ aangezien die les door dezelfde docente gegeven wordt. Daarna zet ik m’n dag verder met ‘Storia dell’Europa contemporanea’(geschiedenis van het hedendaagse Europa). Ik heb ondertussen al drie lessen gevolgd en het blijft even moeilijk als in het begin. De prof ratelt aan een stuk door waardoor notities nemen me niet zo goed afgaat. Na de middag wordt al dat Italiaans een beetje gebroken met twee uurtjes Engels debateren. Niet echt m’n stokpaardje, maar ja. Om terug in het Italiaanse ritme te komen heb ik daarna weer een les in het Italiaans, zijnde ‘Studi interculturali e di genere’. Dat vak gaat zowat over de vrouw in de maatschappij en dat met een impliciet feministisch tintje. 

Dinsdag heb ik maar twee uurtjes les! Of ja, had want ik heb te horen gekregen dat ik nog twee vakken van Engels moet bijdoen, wat in totaal op zes uur per week extra neerkomt. Het is al zeker dat twee van de zes uren op dinsdag zullen vallen. Een beetje teleurstellend om plots zes uur per week bij te hebben – in totaal zouden we dan dertig uur les hebben *zucht*. Ze hadden ons dat beter vanaf het begin gezegd. Maarja, die coördinator van ons heeft het nagelaten om ons maar iets daarover te vertellen. O ja,tijdens die twee uurtjes, waar ik over sprak, heb ik Engels van het tweede jaar. Het gaat over Amerikaans Engels en de Amerikaanse CV. Niet echt consistent dat het in het tweede jaar over Amerikaans Engels gaat en in het derde over Brits Engels. Maarja, ik moet Engels zowel in het tweede jaar als het derde jaar nemen om aan genoeg credits te geraken.

Helaas moet ik woensdagochtend al om 8.15u uit de veren om op tijd in de les Engels van het derde jaar aan te komen. Inderdaad, “helaas” want dinsdagavond is uitgaansavond. Het is de woensdagochtend met andere woorden net iets lastiger om me uit m’n bed te geraken dan op andere dagen. In de les Engels is het centrale punt lezen en spreken. Om 11u is het tijd om een lesje dia’s over te schrijven in de les ‘Linguistica italiana: generale’. De docente ratelt maar af wat er op haar slides staat, wat tevens ook letterlijk in het boek staat dat we moeten studeren.

Donderdag heb ik het tweede deel van Storia dell’Europa Contemporanea en Studi interculturali e di genere. En dat op hetzelfde moment. Door die overlapping moet ik dus iedere donderdag een van de twee lessen overslaan. Dat betekent ook geen notities. Gelukkig kon ik deze week notities lenen van Storia van mijn behulpzame huisgenote! Daarna heb ik ‘Linguistica italiana: generale’.  Jaja, alweer want het vak ‘Linguistica italiana’ is namelijk in drie vakken onderverdeeld, wat neerkomt op acht lesuren per week.

Vrijdag heb ik nog wat ‘Linguistica italiana: lettura’ (om aan die 8 uur per week te komen, hé), gevolgd door Engels uit het tweede jaar.

*

Zo, dat was het schoolgedeelte. En nu: wat heb ik deze week gedaan?
Na de vermoeiende acht uur les op maandag ben ik gaan winkelen in een supermarkt samen met Giulia en twee Italiaanse vrienden van haar. Echt een groot warenhuis eigenlijk: zoveel kom je er hier niet tegen in klein Forlì!
Op dinsdagavond was het Slovaakse apertitief in bar Moquette. Omdat het ook het verjaardagsfeestje van de Britse Ellie was, ben ik niet lang in Moquette gebleven. Na de home party bij Ellie trokken we naar Oltremodo om het feest verder te zetten.
Woensdagavond heb ik Giulia kennis laten maken met een gerecht uit de Belgische keuken: wentelteefjes - en ze vond ze lekker!
De dag daarna  leerde Giulia me hoe ik ‘riso con latte’ (rijst met melk) moet maken. Eigenlijk is het meer dan alleen ‘rijst met melk’ want er zit ook olie, zout en bouillon bij maar toch heet het zo! Na de riso con latte en wat vlees met brood, heb ik -met dank aan Giulia- het kuisgerief in het appartement gevonden waardoor ik de stofplukken onder m’n bed eens stevig onder handen kon nemen!
Vrijdag ben ik na de les inkopen gaan doen met Ellen, waarna we deftig gekookt hebben: verse patatjes met vlees en bloemkool! Njom njom! Nu ik het zo bedenk: het was precies kookweek deze week!
Vandaag, zaterdag, is het taakjesdag: onderlijnen in schoolboeken, wassen, strijken en deze blog online zetten!

Dit is m'n te moeilijk (!) geschiedenis boek van 300 blz.

De eerste volle lesweek

Ik heb opgemerkt dat het ondertussen alweer een week geleden is dat ik nog een blogje gepost hebt! M’n post zal dus wel wat langer zal zijn dan anders!

Ik heb nu de eerste echte schoolweek achter de rug. Maandag was eigenlijk best vermoeiend aangezien ik 8 uur les had. Ik zie al op tegen de volgende maandag! Nu ja, de rest van de dagen heb ik meestal 4 uur les en ik heb al gemerkt dat Giulia, m’n huisgenote die ook talen studeert, vaak 6 – 8 of 10 uur les per dag heeft dus ik mag niet klagen!

Nadat ik in m’n pas aangeschafte schoolboeken gelezen had, vetrok ik dinsdagavond richting centrum. Daar vielen er Italiaanse lekkernijen te proeven in bar Moquette, waar er elke week een ander land en een andere eetcultuur centraal zal staan. Volgende dinsdag is het de beurt aan Slowakije. Na een drankje en een hapje zijn we met een groepje nog even doorgestroomd naar Oltremodo. Heel laat is het niet geworden aangezien ik de dag erna fris en monter om 9 uur aan de schoolbanken wou zitten.

Woensdag was het ‘Erasmus Day' georganiseerd door Koinè. We werden ’s avonds allen vervoerd met een Shuttle bus naar een plekje aan de buitenkanten van Forlì. We kwamen terecht in een restraurantje à la de jaren 60: borden van route 66 aan de muur en foto's van Elton John, Marylin Monroe en wat nog allemaal. We konden onze buikjes rond eten met  een voorgerecht (kaas, gerookte ham, sla, gekruide tomaatjes) en drie soorten pasta - en echt gróte hoeveelheden: ze kwamen telkens met plateaus waar iedereen kon van nemen. We hebben zeker 6 plateaus gezien! Ik dacht dat de pasta het hoofdgerecht was dus had ik me al volgepropt. En toen werden er nog frietjes en hele plateaus vlees voor onze neus geschoteld! Ik kreeg er dus geen vlees meer bij - maar frietjes gingen er wel nog in! Gedurende de hele tijd draaide een DJ, die speciaal voor ons gehuurd was, wat oudere klassiekers op de achtergrond! Ongelooflijk maar waar: het was allemaal gratis!

Donderdag heb ik dan gekookt met huisgenote Giulia. Het is te zeggen, we hebben de plateau vlees opgewarmd die ik woensdag meegekregen had. Omdat ik wel wat afwisseling wou, stelde ik aan Giulia voor om ook wat pasta te eten. Zo doende maakten we pasta op Italiaanse wijze: de kookpot gevuld met water zodat hij net niet overstroomde en een grote scheut zout erbij. Daarna mengden we de pasta met een tomatensausje en ‘panna’ (room). Toen het eten klaar was om opgeschrokt te worden, wou ik het vlees op tafel zetten. Terwijl Giulia de pasta opschepte zei ze ‘dopo dopo’ (wat ‘later later’ betekent). Ik dacht ‘oké, ik wacht nog twee minuten en schep dan het vlees op’. Nadat de pasta opgeschept was, wou ik het vlees nemen. ‘Dopo dopo’ zei ze opnieuw. Ik trok een fronsend gezicht want ik wou pasta mét vlees op m'n bord en ze bleef maar ‘dopo dopo’ zeggen! Toen viel het me in dat ze in Italië pasta als voorgerecht eten en het vlees erna! Hoe kon ik dat nu vergeten zijn! Na wat kletsen en afwassen hebben we samen nog een Italiaanse film gekeken. Ik vond het eigenlijk vrij vermoeiend om een hele film te volgen nadat ik al hele gesprekken in het Italiaans gevoerd had.

Vrijdag ben ik bij Ellen wat gaan studeren. Alleja, een boek gaan lezen over het feminisme voor school. Eigenlijk nog wel interessant als je het mij vraagt. Die avond  maakten Ellen haar huisgenoten blijkbaar Napoletaanse lasagne (lasagne met een soort kaas ertussen) en ik mocht mee-eten (njom njom!). Het was ondertussen al de tweede keer dat ik daar mocht mee-eten en het was al elke keer lekker!

Gisteren was het Big Spender Day: Ik begon de dag met shoppen en eindigde de dag met uit eten gaan. Het shoppen leverde me een een jeansbroek, een T-shirt en een dunne pull op. Daarna ben ik een gsm gaan kopen. Mijn vorige gsm gaf al de hele week om de vijf stappen plots een wit scherm of de achtergrond verschoof naar rechts. Die ochtend werkten 3 essentiële knoppen niet meer waardoor ik niet veel meer kon doen. Dus heb ik me maar een nieuwe aangeschaft. In de namiddag kwam het minder leuke deel van de dag: schoolwerk. ’s Avonds werd het mindere leuke ruimschoots gecompenseerd toen ik ging eten met een paar Belgen: vier van Antwerpen, een Waalse van Brussel (maar ze begrijpt wel vrij goed Nederlands) en Ellen. Het eten was te lekker voor woorden en uiteraard heb ik me overeten! 

De Belgen: [links van boven naar onder]: de Waalse Emilie, ik, Kora-Lee. [Rechts]: Hans, Magali, Ellen, Marijke

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De dessertentriomf!

Over vandaag valt er niet veel te vertellen omdat m’n dag nogal monotoon was, zijnde schoolwerk.

Oh, ik heb m’n “strijkverhaal” nog niet verteld! Ik had de afgelopen dagen al wat gewassen kleren verzameld. Maarja, ze strijken was nog niet gebeurd! Na wat uitstel nam ik het strijkijzer in de hand. Probleem 1: de ronde stekker had een andere vorm dan de stopcontacten met 3 verticale gaatjes. Snel opgelost door het omzetstuk (of hoe dat ook heet) van de wasmachine te nemen! Probleem 2: de kabel van het strijkijzer is maar 2 meter lang! ‘Geen probleem’, dacht ik, ‘ik neem gewoon even de verlengkabel’. Ja, lap! De gaatjes van de verlangkabel kwamen niet overeen met het omzetstuk. Zonder dan maar! Ik zet de tafel – tafel + handdoek = de perfecte strijkplankvervanger! - dan maar wat dichter bij het stopcontact. Ik moet wel toegeven dat het nog steeds niet echt handig was. Probleem 3: het strijkijzer was een stoomstrijkijzer. Met het beetje water dat er nog in zat, kon ik een paar T-shirts strijken. Ik dacht dat een jeansbroek ook nog zou lukken maar dat bleek niet het geval te zijn. Ik had ze eens aangetrokken om te zien of ze niet te verrompeld was maar dat was ze dus nog wel. Het strijkijzer heb ik uiteindelijk gevuld met kraantjeswater bij gebrek aan gedestilleerd water. Het resultaat: goed gestreken kleren en een bedompte bril!