De ditjes en de datjes over de lessen

Op maandagochtend begin ik m’n lesdag van acht uur met twee uurtjes ‘Linguistica italiana: teoria’. Om eerlijk te zijn, is dat de enige les die ik zo goed als volledig begrijp. Ahja, en ook ‘Linguistica italiana: lettura’ aangezien die les door dezelfde docente gegeven wordt. Daarna zet ik m’n dag verder met ‘Storia dell’Europa contemporanea’(geschiedenis van het hedendaagse Europa). Ik heb ondertussen al drie lessen gevolgd en het blijft even moeilijk als in het begin. De prof ratelt aan een stuk door waardoor notities nemen me niet zo goed afgaat. Na de middag wordt al dat Italiaans een beetje gebroken met twee uurtjes Engels debateren. Niet echt m’n stokpaardje, maar ja. Om terug in het Italiaanse ritme te komen heb ik daarna weer een les in het Italiaans, zijnde ‘Studi interculturali e di genere’. Dat vak gaat zowat over de vrouw in de maatschappij en dat met een impliciet feministisch tintje. 

Dinsdag heb ik maar twee uurtjes les! Of ja, had want ik heb te horen gekregen dat ik nog twee vakken van Engels moet bijdoen, wat in totaal op zes uur per week extra neerkomt. Het is al zeker dat twee van de zes uren op dinsdag zullen vallen. Een beetje teleurstellend om plots zes uur per week bij te hebben – in totaal zouden we dan dertig uur les hebben *zucht*. Ze hadden ons dat beter vanaf het begin gezegd. Maarja, die coördinator van ons heeft het nagelaten om ons maar iets daarover te vertellen. O ja,tijdens die twee uurtjes, waar ik over sprak, heb ik Engels van het tweede jaar. Het gaat over Amerikaans Engels en de Amerikaanse CV. Niet echt consistent dat het in het tweede jaar over Amerikaans Engels gaat en in het derde over Brits Engels. Maarja, ik moet Engels zowel in het tweede jaar als het derde jaar nemen om aan genoeg credits te geraken.

Helaas moet ik woensdagochtend al om 8.15u uit de veren om op tijd in de les Engels van het derde jaar aan te komen. Inderdaad, “helaas” want dinsdagavond is uitgaansavond. Het is de woensdagochtend met andere woorden net iets lastiger om me uit m’n bed te geraken dan op andere dagen. In de les Engels is het centrale punt lezen en spreken. Om 11u is het tijd om een lesje dia’s over te schrijven in de les ‘Linguistica italiana: generale’. De docente ratelt maar af wat er op haar slides staat, wat tevens ook letterlijk in het boek staat dat we moeten studeren.

Donderdag heb ik het tweede deel van Storia dell’Europa Contemporanea en Studi interculturali e di genere. En dat op hetzelfde moment. Door die overlapping moet ik dus iedere donderdag een van de twee lessen overslaan. Dat betekent ook geen notities. Gelukkig kon ik deze week notities lenen van Storia van mijn behulpzame huisgenote! Daarna heb ik ‘Linguistica italiana: generale’.  Jaja, alweer want het vak ‘Linguistica italiana’ is namelijk in drie vakken onderverdeeld, wat neerkomt op acht lesuren per week.

Vrijdag heb ik nog wat ‘Linguistica italiana: lettura’ (om aan die 8 uur per week te komen, hé), gevolgd door Engels uit het tweede jaar.

*

Zo, dat was het schoolgedeelte. En nu: wat heb ik deze week gedaan?
Na de vermoeiende acht uur les op maandag ben ik gaan winkelen in een supermarkt samen met Giulia en twee Italiaanse vrienden van haar. Echt een groot warenhuis eigenlijk: zoveel kom je er hier niet tegen in klein Forlì!
Op dinsdagavond was het Slovaakse apertitief in bar Moquette. Omdat het ook het verjaardagsfeestje van de Britse Ellie was, ben ik niet lang in Moquette gebleven. Na de home party bij Ellie trokken we naar Oltremodo om het feest verder te zetten.
Woensdagavond heb ik Giulia kennis laten maken met een gerecht uit de Belgische keuken: wentelteefjes - en ze vond ze lekker!
De dag daarna  leerde Giulia me hoe ik ‘riso con latte’ (rijst met melk) moet maken. Eigenlijk is het meer dan alleen ‘rijst met melk’ want er zit ook olie, zout en bouillon bij maar toch heet het zo! Na de riso con latte en wat vlees met brood, heb ik -met dank aan Giulia- het kuisgerief in het appartement gevonden waardoor ik de stofplukken onder m’n bed eens stevig onder handen kon nemen!
Vrijdag ben ik na de les inkopen gaan doen met Ellen, waarna we deftig gekookt hebben: verse patatjes met vlees en bloemkool! Njom njom! Nu ik het zo bedenk: het was precies kookweek deze week!
Vandaag, zaterdag, is het taakjesdag: onderlijnen in schoolboeken, wassen, strijken en deze blog online zetten!

Dit is m'n te moeilijk (!) geschiedenis boek van 300 blz.

De eerste volle lesweek

Ik heb opgemerkt dat het ondertussen alweer een week geleden is dat ik nog een blogje gepost hebt! M’n post zal dus wel wat langer zal zijn dan anders!

Ik heb nu de eerste echte schoolweek achter de rug. Maandag was eigenlijk best vermoeiend aangezien ik 8 uur les had. Ik zie al op tegen de volgende maandag! Nu ja, de rest van de dagen heb ik meestal 4 uur les en ik heb al gemerkt dat Giulia, m’n huisgenote die ook talen studeert, vaak 6 – 8 of 10 uur les per dag heeft dus ik mag niet klagen!

Nadat ik in m’n pas aangeschafte schoolboeken gelezen had, vetrok ik dinsdagavond richting centrum. Daar vielen er Italiaanse lekkernijen te proeven in bar Moquette, waar er elke week een ander land en een andere eetcultuur centraal zal staan. Volgende dinsdag is het de beurt aan Slowakije. Na een drankje en een hapje zijn we met een groepje nog even doorgestroomd naar Oltremodo. Heel laat is het niet geworden aangezien ik de dag erna fris en monter om 9 uur aan de schoolbanken wou zitten.

Woensdag was het ‘Erasmus Day' georganiseerd door Koinè. We werden ’s avonds allen vervoerd met een Shuttle bus naar een plekje aan de buitenkanten van Forlì. We kwamen terecht in een restraurantje à la de jaren 60: borden van route 66 aan de muur en foto's van Elton John, Marylin Monroe en wat nog allemaal. We konden onze buikjes rond eten met  een voorgerecht (kaas, gerookte ham, sla, gekruide tomaatjes) en drie soorten pasta - en echt gróte hoeveelheden: ze kwamen telkens met plateaus waar iedereen kon van nemen. We hebben zeker 6 plateaus gezien! Ik dacht dat de pasta het hoofdgerecht was dus had ik me al volgepropt. En toen werden er nog frietjes en hele plateaus vlees voor onze neus geschoteld! Ik kreeg er dus geen vlees meer bij - maar frietjes gingen er wel nog in! Gedurende de hele tijd draaide een DJ, die speciaal voor ons gehuurd was, wat oudere klassiekers op de achtergrond! Ongelooflijk maar waar: het was allemaal gratis!

Donderdag heb ik dan gekookt met huisgenote Giulia. Het is te zeggen, we hebben de plateau vlees opgewarmd die ik woensdag meegekregen had. Omdat ik wel wat afwisseling wou, stelde ik aan Giulia voor om ook wat pasta te eten. Zo doende maakten we pasta op Italiaanse wijze: de kookpot gevuld met water zodat hij net niet overstroomde en een grote scheut zout erbij. Daarna mengden we de pasta met een tomatensausje en ‘panna’ (room). Toen het eten klaar was om opgeschrokt te worden, wou ik het vlees op tafel zetten. Terwijl Giulia de pasta opschepte zei ze ‘dopo dopo’ (wat ‘later later’ betekent). Ik dacht ‘oké, ik wacht nog twee minuten en schep dan het vlees op’. Nadat de pasta opgeschept was, wou ik het vlees nemen. ‘Dopo dopo’ zei ze opnieuw. Ik trok een fronsend gezicht want ik wou pasta mét vlees op m'n bord en ze bleef maar ‘dopo dopo’ zeggen! Toen viel het me in dat ze in Italië pasta als voorgerecht eten en het vlees erna! Hoe kon ik dat nu vergeten zijn! Na wat kletsen en afwassen hebben we samen nog een Italiaanse film gekeken. Ik vond het eigenlijk vrij vermoeiend om een hele film te volgen nadat ik al hele gesprekken in het Italiaans gevoerd had.

Vrijdag ben ik bij Ellen wat gaan studeren. Alleja, een boek gaan lezen over het feminisme voor school. Eigenlijk nog wel interessant als je het mij vraagt. Die avond  maakten Ellen haar huisgenoten blijkbaar Napoletaanse lasagne (lasagne met een soort kaas ertussen) en ik mocht mee-eten (njom njom!). Het was ondertussen al de tweede keer dat ik daar mocht mee-eten en het was al elke keer lekker!

Gisteren was het Big Spender Day: Ik begon de dag met shoppen en eindigde de dag met uit eten gaan. Het shoppen leverde me een een jeansbroek, een T-shirt en een dunne pull op. Daarna ben ik een gsm gaan kopen. Mijn vorige gsm gaf al de hele week om de vijf stappen plots een wit scherm of de achtergrond verschoof naar rechts. Die ochtend werkten 3 essentiële knoppen niet meer waardoor ik niet veel meer kon doen. Dus heb ik me maar een nieuwe aangeschaft. In de namiddag kwam het minder leuke deel van de dag: schoolwerk. ’s Avonds werd het mindere leuke ruimschoots gecompenseerd toen ik ging eten met een paar Belgen: vier van Antwerpen, een Waalse van Brussel (maar ze begrijpt wel vrij goed Nederlands) en Ellen. Het eten was te lekker voor woorden en uiteraard heb ik me overeten! 

De Belgen: [links van boven naar onder]: de Waalse Emilie, ik, Kora-Lee. [Rechts]: Hans, Magali, Ellen, Marijke

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De dessertentriomf!

Over vandaag valt er niet veel te vertellen omdat m’n dag nogal monotoon was, zijnde schoolwerk.

Oh, ik heb m’n “strijkverhaal” nog niet verteld! Ik had de afgelopen dagen al wat gewassen kleren verzameld. Maarja, ze strijken was nog niet gebeurd! Na wat uitstel nam ik het strijkijzer in de hand. Probleem 1: de ronde stekker had een andere vorm dan de stopcontacten met 3 verticale gaatjes. Snel opgelost door het omzetstuk (of hoe dat ook heet) van de wasmachine te nemen! Probleem 2: de kabel van het strijkijzer is maar 2 meter lang! ‘Geen probleem’, dacht ik, ‘ik neem gewoon even de verlengkabel’. Ja, lap! De gaatjes van de verlangkabel kwamen niet overeen met het omzetstuk. Zonder dan maar! Ik zet de tafel – tafel + handdoek = de perfecte strijkplankvervanger! - dan maar wat dichter bij het stopcontact. Ik moet wel toegeven dat het nog steeds niet echt handig was. Probleem 3: het strijkijzer was een stoomstrijkijzer. Met het beetje water dat er nog in zat, kon ik een paar T-shirts strijken. Ik dacht dat een jeansbroek ook nog zou lukken maar dat bleek niet het geval te zijn. Ik had ze eens aangetrokken om te zien of ze niet te verrompeld was maar dat was ze dus nog wel. Het strijkijzer heb ik uiteindelijk gevuld met kraantjeswater bij gebrek aan gedestilleerd water. Het resultaat: goed gestreken kleren en een bedompte bril!

Les of geen les?!

Jullie willen waarschijnlijk meer weten over m’n nieuwe medebewoonster! Wel, het is dus een Italiaanse, genaamd Giulia, die hier ondertussen al sinds woensdag is. Ze studeert ook talen en ze zit in het eerste jaar waardoor we een paar dezelfde vakken volgen. Best handig want ze heeft me al voorgesteld om haar notities van geschiedenis te kopiëren!

Oh ja, ik begin even bij het begin. Maandag 4 oktober zouden de lessen beginnen. Ja, ‘zouden’ want ze zijn dus niet begonnen door een staking omdat leerkrachten te weinig betaald worden. De lessen begonnen daarom pas donderdag 7 oktober. Nu ja, niet alle lessen want sommige proffen staakten nog op donderdag en vrijdag. Wel vervelend als je van niks weet: de proffen komen niet opdagen en je staat daar maar te wachten aan het leslokaal. De les geschiedenis, die overlapt met een ander vak, ging wel door. De prof vertelde wel veel te snel en hij herhaalde niks: niet echt handig om notities te nemen in het Italiaans op die manier! Vandaar dat Giulia voorstelde om me uit de nood te helpen.

En nu een beetje chronologischer! Maandag was een dag in het ongewisse: lessen of niet. Ik kwam toevallig een paar Erasmussers tegen die via via gehoord hadden die dat er een infosessie was op school. We hoopten daar wat meer informatie te krijgen over de lessen. Wat niet gebeurde aangezien het een infosessie voor eerstejaars was en er daarna alleen maar wat verwezen werd naar wetten omtrent de staking maar niks concreets. Ik kreeg later op de dag te horen dat de lessen donderdag pas begonnen. Oké, nog  een beetje vakantie dan!

Dinsdagnamiddag ging ik samen met de andere Erasmussers uit Gent naar onze coördinator in de hoop dat hij ons wat uitleg kon geven over de vakken die we wilden volgen. Hij leek eigenlijk niet echt veel te weten. Het enige wat hij ons wist te vertellen is dat we nog een vak moesten bijnemen uit het tweede jaar om aan het juiste aantal credits te komen. Great! Dinsdagavond heb ik nogmaals een voet binnengezet in café Oltremodo. Het was er nog nooit zo overbevolkt als toen: het was duidelijk dat de Italiaanse studenten in Forlì gearriveerd waren! Ik ben niet zo lang gebleven omdat het me net iets te druk was.

Woensdagochtend stond ik op tijd op omdat het Italiaanse meisje dan introk. Ik heb ze die dag echter niet veel gezien omdat er nog wat school stuff moest geregeld worden en er ’s avonds een girlsnight op het programma stond. Met 15 meisjes gingen we een uitgebreide Chinees maaltijd eten voor maar 10 euro. Daarna gingen we met de overblijvende naar het kot van een van hen en keken we naar de chick flick film ‘The proposal’.

Donderdag had ik m’n eerste les zoals ik al eerder vermeldde. ’s Avonds heb ik samen met Giulia naar een Duitse serie gekeken die gedubt was in het Italiaans. Door wat met haar te babbelen heb ik ook m’n Italiaanse woordenschat wat uitgebreid. Ik heb ook ontdekt dat het moeilijker is om Italiaans te babbelen als ik moe ben!

Schoolingang

Vrijdagavond ben ik met Ellen, de Poolse Aleksandra en de Franse Charlotte naar een concert van Neffa geweest. Een van hun beste liedjes, waar ik meer dan een uur op wachtte, is ‘Il nuovo mondo’ (te vinden op youtube.com).

Vandaag, zaterdag, ben ik de hele dag binnengebleven en heb ik niet veel nuttigs gedaan. Ik had wel wat met m’n nieuwe kotgenote willen praten maar aangezien ze elk weekend naar huis gaat, zal dat niet gaan. Nu ja, nu kan ik m’n muziek weer ‘vollenbak’ zetten! Verder zal ik morgen m’n weekend vullen met een tripje naar Ferrara!

Ferrara plein

Een van de gezellige straatjes van Ferrara

Zo, dat is het voor vandaag. Volgende keer meer!

Flat mate!?

Jullie zijn waarschijnlijk benieuwd hoe het zit met die Russische jongen. Wel, hij is ondertussen al langs geweest. Hij kwam binnen met bruuske bewegingen en stormde meteen naar de kamer en zei in gebrekkig Engels: ‘This room is bad. Is not good for me.’. Oké, geen vriendelijke kerel precies. Ik hoopte stiekem al dat hij niet in het appartement zou intrekken. Hij vertelde me dat hij eigenlijk in Bologna zou studeren (70 km van Forlì en 1 uur met de trein) maar dat hij daar geen verblijf vond. Hij zei verder dat hij maar voor 2 weken à een maand in Forlì zou blijven. Oef, opluchting: sowieso al geen 5 maanden met die kerel opgescheept!

De dag nadien, toen ik net op het punt stond om m’n kot te verlaten en het Forlivese stadspark te verkennen, ging de deurbel. Onverwacht was het de kotbazin. Ik liet ze binnen en plots stonden er vier mensen in het appartement: de kotbazin, twee vrouwen van Koinè – de kotenregelende organisatie- en de Rus. Ze kwamen in de lege kamer om de Rus te overtuigen om de kamer te nemen. Best een grappige discussie aangezien de Rus zich met gebrekkig Engels uitdrukte en de twee van Koinè het Engels in het Italiaans moesten vertalen omdat de kotbazin geen Engels begreep. Jammer dat ik net weg moest en het geanimeerde gesprek niet meer kon volgen!

’s Anderendaags kwamen m’n ouders een dagje met me doorbrengen voor ze weer richting België vertrokken. Hun vakantie aan de Italiaanse kust zat er immers zo goed als op. We gingen naar de Ikea om wat spulletjes te kopen om m’n kamer wat op te fleuren. We hadden Ellen meegenomen aangezien het arme meisje op haar kot geen bureau had en boeken op de grond leggen is toch ook niet alles. Goed als we zijn, hebben we haar meegenomen waardoor ze nu een Ikea-tafeltje rijker is! Nadat m’n nieuwe spullen (een matje, een kleurrijk kussen, geurende theelichtjes en fotokaartjes met eendjes op) en die van Ellen in de auto geladen waren, trokken we naar Rimini strand. Die avond moest ik afscheid nemen van m’n ouders. Het deed wat raar om eerlijk te zijn: gedurende een week wist ik dat ze op maar 30 km van me zaten terwijl dat nu 1400 km is. Eventjes de knop in het hoofd omdraaien dus. Maar ja, dat hoort nu eenmaal bij Erasmus.

Mama, ik en papa aan Rimini strand

’s Nachts heb ik maar slecht geslapen: een mug wist me om het half uur te wekken met haar gezoem rond m’n hoofd. &|@#”! En natuurlijk heb ik geen vliegenmepper - de cursusblok dan maar! Helaas heb ik ze alleen gehoord en niet gezien. Bovendien kwam de vuilniswagen om 5u30 reeds het vuilnis ophalen: ja wow, het perfecte uur om vuilnis op te halen #@’(! Ik zou me beter eens oordopjes aanschaffen! Nu ja, op tijd opstaan moest ik om naar Bologna te vertrekken. Met een groepje beklommen we de toren van Bologna die wel 498 trappen telt. PHOE, lastig! Na wat uit te blazen, iets te eten en te drinken en de stad te verkennen, gingen we shoppen. Ik kocht enkel een T-shirt, wat eigenlijk niks was in vergelijking met een meisje dat voor meer dan 160 euro aan kleren kocht.

Straat in Bologna

Overzicht Bologna vanop de toren van Bologna

Ik zit in m’n vertelling ondertussen al bij zondag. Gohja, dan niet veel gedaan uiteindelijk. Die Rus, die wel heel wat vriendelijker was, is wel nog eens langsgekomen om te kijken of de andere kamer in het appartement al bezet was. Blijkt dat hij een kamer in Bologna gevonden heeft – veel dichter bij zijn school dus. Hij zei dat hij al een voorschot betaald had van 300 euro voor hij de kamer gezien had en hij krijgt dat bedrag pas terug als er iemand anders in komt. Dat betalen was wel niet zo slim van hem precies! Wat later op de dag kreeg ik dan te horen dat er een meisje komt kijken naar de kamer. Ik ben benieuwd! Okee ja, aangezien het nu al maandag is heb ik haar ondertussen al gezien maar om het hier wat spannend te houden, hou ik dat voor de volgende blog.