Flat mate!?

Jullie zijn waarschijnlijk benieuwd hoe het zit met die Russische jongen. Wel, hij is ondertussen al langs geweest. Hij kwam binnen met bruuske bewegingen en stormde meteen naar de kamer en zei in gebrekkig Engels: ‘This room is bad. Is not good for me.’. Oké, geen vriendelijke kerel precies. Ik hoopte stiekem al dat hij niet in het appartement zou intrekken. Hij vertelde me dat hij eigenlijk in Bologna zou studeren (70 km van Forlì en 1 uur met de trein) maar dat hij daar geen verblijf vond. Hij zei verder dat hij maar voor 2 weken à een maand in Forlì zou blijven. Oef, opluchting: sowieso al geen 5 maanden met die kerel opgescheept!

De dag nadien, toen ik net op het punt stond om m’n kot te verlaten en het Forlivese stadspark te verkennen, ging de deurbel. Onverwacht was het de kotbazin. Ik liet ze binnen en plots stonden er vier mensen in het appartement: de kotbazin, twee vrouwen van Koinè – de kotenregelende organisatie- en de Rus. Ze kwamen in de lege kamer om de Rus te overtuigen om de kamer te nemen. Best een grappige discussie aangezien de Rus zich met gebrekkig Engels uitdrukte en de twee van Koinè het Engels in het Italiaans moesten vertalen omdat de kotbazin geen Engels begreep. Jammer dat ik net weg moest en het geanimeerde gesprek niet meer kon volgen!

’s Anderendaags kwamen m’n ouders een dagje met me doorbrengen voor ze weer richting België vertrokken. Hun vakantie aan de Italiaanse kust zat er immers zo goed als op. We gingen naar de Ikea om wat spulletjes te kopen om m’n kamer wat op te fleuren. We hadden Ellen meegenomen aangezien het arme meisje op haar kot geen bureau had en boeken op de grond leggen is toch ook niet alles. Goed als we zijn, hebben we haar meegenomen waardoor ze nu een Ikea-tafeltje rijker is! Nadat m’n nieuwe spullen (een matje, een kleurrijk kussen, geurende theelichtjes en fotokaartjes met eendjes op) en die van Ellen in de auto geladen waren, trokken we naar Rimini strand. Die avond moest ik afscheid nemen van m’n ouders. Het deed wat raar om eerlijk te zijn: gedurende een week wist ik dat ze op maar 30 km van me zaten terwijl dat nu 1400 km is. Eventjes de knop in het hoofd omdraaien dus. Maar ja, dat hoort nu eenmaal bij Erasmus.

Mama, ik en papa aan Rimini strand

’s Nachts heb ik maar slecht geslapen: een mug wist me om het half uur te wekken met haar gezoem rond m’n hoofd. &|@#”! En natuurlijk heb ik geen vliegenmepper - de cursusblok dan maar! Helaas heb ik ze alleen gehoord en niet gezien. Bovendien kwam de vuilniswagen om 5u30 reeds het vuilnis ophalen: ja wow, het perfecte uur om vuilnis op te halen #@’(! Ik zou me beter eens oordopjes aanschaffen! Nu ja, op tijd opstaan moest ik om naar Bologna te vertrekken. Met een groepje beklommen we de toren van Bologna die wel 498 trappen telt. PHOE, lastig! Na wat uit te blazen, iets te eten en te drinken en de stad te verkennen, gingen we shoppen. Ik kocht enkel een T-shirt, wat eigenlijk niks was in vergelijking met een meisje dat voor meer dan 160 euro aan kleren kocht.

Straat in Bologna

Overzicht Bologna vanop de toren van Bologna

Ik zit in m’n vertelling ondertussen al bij zondag. Gohja, dan niet veel gedaan uiteindelijk. Die Rus, die wel heel wat vriendelijker was, is wel nog eens langsgekomen om te kijken of de andere kamer in het appartement al bezet was. Blijkt dat hij een kamer in Bologna gevonden heeft – veel dichter bij zijn school dus. Hij zei dat hij al een voorschot betaald had van 300 euro voor hij de kamer gezien had en hij krijgt dat bedrag pas terug als er iemand anders in komt. Dat betalen was wel niet zo slim van hem precies! Wat later op de dag kreeg ik dan te horen dat er een meisje komt kijken naar de kamer. Ik ben benieuwd! Okee ja, aangezien het nu al maandag is heb ik haar ondertussen al gezien maar om het hier wat spannend te houden, hou ik dat voor de volgende blog.