Wat heb ik jullie te vertellen. Wel, in die drie weken van niet-schrijven is er natuurlijk heel wat gebeurd. Ik schroef even terug naar twee weken geleden toen de Belgisch aperitivo zou plaatsvinden in bar Moquette. In het begin verliep alles wat stroef omdat er niemand echt actie ondernam om een voorstel te doen welk Belgisch gerecht klaar te maken – en dat terwijl we twintigtal Belgen zijn. Nu ja, toen de aperitivo naderde, zorgde druk voor wat actie waardoor alles toch in zijn plooi viel. Wat werd er allemaal klaar gemaakt: wentelteefjes, croque monsieurs, tonijnsalade, quiche lorraine, chocoladetruffels, chocoladecake en frieten natuurlijk! Met Belgische muziek op de achtergrond en een glas Leffe in de hand, genoot iedereen van de Belgische avond. Het was een waar succes!
Fun fact: Ik leerde het woord “wentelteefjes” aan m’n Italiaanse kotgenote. Al spreekt ze het uit als “wenteltyfus”, ze herinnert het zich nu nog steeds!
Fun fact: In de loop van de weken begon de verouderde infrastructuur in m'n appartement het te begeven. Het licht in de gang kapot, een stoel kapot en de lamp van de tafel was gezakt tot op hoofdhoogte. Eten moest voortaan gebeuren met een lamp in je gezicht. [Ondertussen is de lamp al gefixt].
En nu terug naar vorige vrijdag 5u20: *Rinkelrinkel* => een wake up call van Ellen. Desondanks de weinige uurtjes slaap – door een verjaardagsfeestje waar ik bleef plakken- , sprong ik meteen m’n bed uit. Nog geen tien minuten later stond Ellen al aan m’n deur om een kwartier later naar het station te trekken en de trein te nemen. Waarheen? Trieste! We hadden namelijk afgesproken met Stefanie en Sarah, twee klasgenoten uit Gent die in Trieste op Erasmus zijn. Na een 5,5 uur durende treinrit en wat schoolwerk kwamen we om 12u aan op onze bestemming. Het weer zag er niet veel belovends uit maar gelukkig bleven de donkere wolken in de bergen hangen! Wij gingen meteen de andere richting uit op verkenning!
 |
| Het onheilspellende weer en Trieste Station |
Een uur later kwam Stefanie ons halen waarna we in het centrum de toerist uithingen. ’s Avonds gingen we met nog enkele andere Belgen een aperitiefje drinken waarbij we talrijke hapjes kregen! Die hapjes bij de aperitief mogen ze in België ook wel inlassen vind ik!
 |
| Piazza Unità |
 |
| Trieste by night |
De dag nadien gingen we het Miramarekasteel bezoeken. Ik herkende het kasteel meteen: ik was er een paar jaar geleden met m’n ouders al eens heen geweest toen we in Slovenië op reis waren!
 |
| Castello Miramare in de verte! |
Zondag = uitslaapdag! Elk extra uurtje slaap was welkom aangezien Ellen en ik de dag erna weer vroeg uit de veren moesten om de trein naar Padova te nemen!
(Less) fun fact: Tijdens de winter is er in Trieste een wind die tot 180km/u kan waaien. De Bora-wind haalt deze snelheid doordat de wind langs een zeer steile bergwand valt van een kilometer. De Volkswagen Bora is naar deze wind genoemd.
Maandag = Padovadag! Hophop weer om 5u30 uit de veren om de goedkoopste trein te halen! Dat lukte zonder problemen desondanks dat we weer niet zoveel geslapen hadden. Ik voelde me nog vrij fris eigenlijk totdat ik op de trein twee en een half uur moest stilzitten. Daar was de vermoeidheid en de koppijn. De enige oplossing was slapen: niet zo handig op een trein maar als je echt moe bent, lukt dat wel! Toen we de trein uitstapten, werden we verwelkomd door zonnestralen. Met ons oriëntatiegevoel gingen we op wandel.
 |
| Piazza dei Signori in Padova |
Een honderdtal prachtfoto’s later, zetten we moe maar voldaan onze terugreis naar Forlì verder. Wachten op de trein, overstappen en weer wachten et voilà drie en een halfuur later waren we eindelijk thuis! Daarna was slapen het enige dat nog telde!
