Hopla, ik ga eens “even” een paar daagjes naar België om te kerstperiode te vieren. De reis naar huis was toch niet zo simpel zoals ik die in mijn hoofd had voorgesteld.
Om 14u stond ik al in de luchthaven van Bologna. We, ik en 8 andere Belgische Erasmussers uit Forlì, waren dus mooi op tijd voor onze vlucht van 17u20. Enkele uurtjes wachten later verscheen op het bord dat onze vlucht tot 18u25 vertraagd was. Om dat uur stonden alle passagiers voor Charleroi mooi in een rijtje met de verwachting om het vliegtuig in te stappen. Niks was minder waar: vertraging tot 19u15 dit keer. Op het aangegeven uur van vertrek stond iedereen weer in de rij klaar met het vliegtuigticket in de hand. Het duurde uiteindelijk nog eens drie kwartier eer iedereen op het vliegtuig zat. Eindelijk gaan we opstijgen - dachten we! We kregen dan echter te horen dat het vliegveld in Charleroi gesloten was en dat we naar Lille, Oostende of Luik zouden vliegen. Omdat het weer het nog niet toeliet om naar België te vliegen, moesten we nòg wat wachten. Een halfuur later was ook het vliegveld van Luik gesloten en de nieuwe derde landoptie was Eindhoven. Dat terwijl mijn ouders in Charleroi zaten. Om 20.50u vertrok het vliegtuig uiteindelijk naar een nog onbekende bestemming. Een uur en een half later landden we toch in Luik. De piloot moest maximaal remmen in de sneeuw om de landing tot een goed einde te brengen. Het voelde aan alsof we op een attractie in Walibi zaten maar ik moet toegeven dat het schokgehalte wel minder hoog was dan ik verwachtte.
Oké, 22u30 en we waren “al” op Belgische gronden. En nu uitstappen..of toch niet! De trap geraakte niet meteen tot bij ons en dus moesten we nog drie kwartier wachten. En nu: uitstappen! Het enige wat ik zag was wit! Ik dacht dat de piloot ons beetgenomen had en dat we eigenlijk in Zweden geland waren! Het sneeuwmoeras waardoor we ploeterden leek allesbehalve op België. Het volgende probleem: naar mijn ouders in Charleroi geraken. Niet simpel aangezien de weg spekglad lag omdat er niet gestrooid was in Wallonië. De trein nemen was ook al geen optie want op dat uur reden er geen treinen meer. Het was overigens ook niet simpel om naar het station te geraken. De taxichauffeurs vroegen 200 euro om een halfuur te rijden tot aan het station. Pure afzetterij dus! Daar zaten we dan, passagiers uit Italië, Spanje en Frankrijk vast in de luchthaven van Luik. Het “voordeel” van Ryanair: eens geland zorgen ze voor niks meer - iedereen moest zichzelf zien te redden dus. Gelukkig was er een Luikse werkneemster die drie bussen regelde. Helaas moesten die bussen vanuit Charleroi komen en door de slechte weersomstandigheden duurde het nog drie uren vooraleer er een bus was. Iets na 3u zag ik mijn ouders na drie maanden terug aan de luchthaven van Charleroi. Daarna was het nog 170 km rijden aan een gemiddelde snelheid van 35km/u (reminder: de weg lag nog steeds spekglad). Tijdens de laatste 10 km zaten we dan nog eens vast in de sneeuw ook! Phoe! Uiteindelijk waren mijn ouders en ik om 9u30 ’s ochtends thuis! Ik ben een uur later dan maar ik mijn bed gekropen. Ik was tenslotte al 26u wakker! Een dutje heeft me deugd gedaan na het helse avontuur!
Ik heb toen tot 18u geslapen. Mijn dag was dus al grotendeels voorbij en dat terwijl ik de 27ste al terug het vliegtuig naar Italië neem. Mijn verblijf in België is dus nog eens korter dan het al was. Ik hoop dat mijn vlucht terug naar Italië toch iets vlotter gaat, hoor!
'k Hoop et ook!
BeantwoordenVerwijderen