De coming out

Fase 1: De identiteitsverwarring

Toen ik aan mijn verblijf in Italië begon, wist ik dat ik hier maar semester zou blijven. Ik zou hier maar een paar maanden uit mijn leven doorbrengen terwijl voor Italianen alles zijn gewone gangetje gaat.

Natuurlijk merkte ik wel cultuurverschillen zoals later eten, pasta als voorgerecht, dat Italianen jovialer zijn dan Vlamingen, gebruik van caro/a (letterlijk ‘dierbare’) en bello/a (letterlijk ‘schoonheid’) als aanspreking, studenten die sneller antwoorden in de les, meer gevarieerde en lekkerdere pasta maar wel minder lekkere frietjes.

Nog een ander verschil is de taal: wanneer ik tussen een groep Italianen zit die onderling informeel en snel babbelen, vergt het nogal wat concentratie om het gesprek te kunnen volgen. Ook de lessen van een prof die snel babbelt zijn moeilijk te volgen. Het gevolg van zelf notities moeten nemen was vaak  dat ik amper iets op mijn blad geschreven had terwijl de Italianen rondom me ijverig zaten te schrijven. Ik ben anders.

Fase 2: De identiteitsvergelijking

Na tevergeefs te proberen om een geschiedkundig boek te lezen in het Italiaans (aan 6 bladzijden per uur) toch maar een Nederlands boek lezen. Ik mocht een boek in mijn eigen taal lezen en ik moest maar één boek lezen in plaats van twee zoals de Italianen. Bovendien zijn de proffen meestal milder voor mij dan voor Italianen qua quotering van de examens.  Wanneer ik aangesproken word in het Italiaans, probeer ik te verbergen dat ik een Erasmusser ben.

Fase 3: De zelfidentificatie

Ik  was een Erasmusstudente en ik voelde me hier thuis maar ik moest onder ogen zien dat mijn verblijf hier beperkt was. Wanneer het semester eindigde, moest ik terug naar huis. Ik wist het in mijn achterhoofd maar ik dacht in de verste verten aan valiezen pakken. 

Fase 4: De identiteitsaanvaarding

Ik zag andere Erasmusstudenten afscheid nemen en langzaamaan gaan alle studenten die een halfjaar blijven terug naar hun land. Ook ik moest afscheid nemen al wou ik dat niet. Enkele dagen later begon ik me erbij neer te leggen en ik haalde m’n valies vanonder het stof.

Fase 5: De coming-out

Ik heb hier al m’n doelen bereikt: het semester is met glans afgerond. Alles is geregeld, m’n valies is gemaakt en ik moet vertrekken. Ik nam afscheid van iedereen die ik leerde kennen in Forlì. Nu is het verwachte moment aangebroken: ik toon aan de wereld dat ik hier niet zal blijven en verlaat met gemengde gevoelens de stad waar ik 5 maanden woonde.

Tot in België!

Ps: Bij deze dank ik alle lezers die mijn blog volgden!

Besef & ontkenning

Het besef:

Wow, de tijd is voorbij gevlogen..Sinds gisterenavond begint het zowat door te dringen dat het einde van mijn Erasmusverblijf nadert. Gisteren ben ik met een groep van meer dan 25 mensen – Erasmussers en Italianen – op restaurant geweest, waarna we de bloemetjes buiten gezet hebben.  Het was echt een onvergetelijke avond. Op weg naar huis voelde ik me raar en half triestig: het was zo fantastisch maar tegelijkertijd besefte ik dat het een van de laatste avonden hier in Forlì was. Slenterend wandelde ik door de straten, wetende dat het een van de laatste keren was dat ik daar wandelde.

Passaparola: groep A

Passaparola: groep B

Passaparola groep C

Passaparola groep D

Pride 11/02/11

De ontkenning:

Ik begin er aan te denken om m’n valies te maken maar ik stel het precies nog uit aangezien ik in de verste verten nog niks gedaan heb om daadwerkelijk een poging te ondernemen. Voorlopig kijk ik nog van op afstand naar m’n valies..Er is nog tijd! We maken het beste van de resterende twee dagen!

PS: Voor Engels (tweede jaar) behaalde ik 27/30. Voor het (moeilijke) examen over feminisme, daarentegen, heb ik uiteindelijk 26/30 gehaald! Ik ben dus voor al m'n examens geslaagd!!

Vacanze!

Vacanze vacanze vacanze!

De examens zijn eindelijk gedaan, yes yes yes! Sinds 3 februari heb ik vakantie en blij dat ik daarmee ben! Ik moet toegeven dat het einde echt wel lastig was! De laatste twee examens waren echt een hele pak te leren.

Het eerste vak was geschiedenis: WO I, periode tussen de twee oorlogen, WO II, fascisme, nazisme, Spaanse burgeroorlog, Koude oorlog enzovoort. Met andere woorden vanaf 1914 tot nu. Als we nu een cursus gehad zouden hebben, had dat nog meegevallen om dat te leren. Zonder cursus is dat net iets minder evident..oplossing: alles opzoeken op Wikipedia! (Bij deze dank ik de uitvinder van Wikipedia) Ik zag het mondeling totaal niet zitten maar uiteindelijk is alles in zijn plooi gevallen. De prof was verbazingwekkend vriendelijk. Toen ik binnenkwam en hij een slokje water dronk, maakte hij zelfs het mopje dat hij voor alle duidelijkheid water aan het drinken was en geen vodka. Hij zei dat hij niet zou willen dat hij als een zatte prof bekeken wordt. Best grappig dat die zo strenge prof even relax was! Uiteindelijk behaalde ik 28/30. Meer dan ik mezelf zou gegeven hebben eerlijk gezegd maar mij hoor je niet klagen!

Het andere vak is een van de vervelendste vakken dat ik ooit heb moeten leren. Een boek over feminisme (in verband gebracht met economie, geschiedenis, psychologie, wetenschap, literatuur, vertaling,..) van 260blz doorlopende Italiaanse tekst met om de 3 bladzijden een monsterzin (een zin in een zin in een zin in een zin..).
Een voorbeeld: Fu però negli anni Settanta del Novecento che, a partire dalle nuove domande nate all’interno del movimento femminista, una nuova generazione di storiche sottopose a una critica radicale la pretesa neutralità della storia e l’impostazione scientifica dominante, mettendo in discussione concetti, metodi e paradigmi interpretativi e ponendo al centro dell’attività di ricerca quei soggetti femminili che fino allora, come abbiamo ricordato, erano stati cancellati o considerati marginali.
Van zulke zinnen verstond ik dus meestal niet veel. Ik had er in totaal meer dan een week voor maar ik heb elke dag nodig gehad! Oja, ik heb elke dag dat ik dat vak leerde, gevloekt op dat boek. Ik kwam er echt gek van! Het examen waren vrij gedetailleerde vragen. “Wie gebruikte die term om zijn theorie uit te leggen en leg de theorie uit?”. “Wat betekent term X?” En dan heb je term X nooit geleerd omdat je het niet belangrijk vond of het niet begreep. Nu ja, zelfs de Italianen vonden het een moeilijk examen. Ik weet m’n resultaat hiervan binnen enkele dagen!

Voor de andere 3 vakken ben ik geslaagd: 28/30 (Italiaanse linguïstiek), 20/30 (derde jaar Engels), tweede jaar Engels - nog onbekend maar wel geslaagd.

Het volgende dat me nu te doen staat is al de punten op papier krijgen en die dan officieel laten vastleggen. Voor de rest is het enkel nog de vakantieganger uithangen en afscheid nemen (maar daar denken we nu nog niet aan aangezien mijn vlucht pas 15 februari is). De enige gedachte die nu telt is: vacanze vacanze vacanze!

De laatste maand..

Ciao! È già da un tempo lungo che non vi ho scritto. Comunque, vi auguro un buon anno! Oh, oeps verkeerde taal.. In ieder geval, gelukkig Nieuwjaar iedereen! Zoals jullie waarschijnlijk al weten, ben ik al een dikke twee weken terug in Forlì.

De terugreis op 27 december naar Italië is relatief goed verlopen - daaronder versta ik geen oponthoud zoals bij de heenreis. Omdat er toen nog steeds veel sneeuw op de wegen lag, moesten we om 2u ’s nachts vertrekken om het vliegtuig van 7.45u te halen. Ik had besloten om gewoonweg niet te slapen maar viel ik wel niet om 1u in de zetel in slaap zeker! Dat was het begin van een laaaaaange reis met een mottige kop! In het vliegtuig viel ik al vrij snel in slaap tot het moment dat er aangekondigd werd dat we gingen landen. Maar voor het vliegtuig de landingsbaan raakte, lag ik net als Ellen alweer te slapen. Nu ja, de schok heeft ons wel wakker gemaakt. Daarna moesten we de bus van Bologna Airport naar Bologna station nemen. In dat halfuur was het vaste patroon slapen, wakker, slapen, wakker. Het ondertussen vierde vervoersmiddel (na auto, vliegtuig, bus) was de trein. We gingen een marteling van een treinrit van een uur tegemoet: 5 minuten slapen, 5 minuten wakker,  5 minuten slapen enzovoort. Het was al lang geleden dat ik me nog zo moe gevoeld had!

Na wat aanpassen aan de opnieuw Italiaanse omgeving , was Nieuwjaar er al snel! Oudejaar heb ik gevierd met een Italiaan en de andere Erasmussers die in Forlì vertoefden. We hebben uitgebreid gegeten in een gezellig restaurant, waarna we naar piazza Saffi trokken. Daar genoten we van het (uitgebreide) vuurwerk met een glaasje schuimwijn in de hand. Er trad toen een groepje op die zorgde voor de nodige ambiance!

Oudejaar!

Daarna was het jammer genoeg iets minder tof: leren. Doordat ik een 8-tal dagen bij Ellen logeerde, werd het onleukheidsgehalte wel gecompenseerd. Ik voelde me minder opgesloten tussen boek en muur en het ging de eenzaamheid tegen! Ja, “eenzaamheid” want zowel Ellen als mijn huisgenoten waren naar huis gegaan om te studeren en de feestdagen te vieren. Mijn huisgenote is trouwens nog steeds niet terug!

Na al dat leren komen er natuurlijk examens. De afgelopen 3 dagen heb ik al 3 examens afgelegd. Eind december had ik de mogelijkheid om 3 examens op voorhand te doen waardoor ik er nu in januari minder moet doen - nog een goed systeem eigenlijk. Ik weet nog niet al mijn punten maar ik weet wel dat ik al 14 credits binnen heb! Mijn volgende examens zijn op 31 januari en 3 februari. Dat wil zeggen dat ik nu een goeie drie weken heb om te studeren. Ik zal die tijd goed kunnen gebruiken om de twee moeilijkste vakken te memoriseren! 

Anyway, omdat het niet altijd om studeren-studeren-studeren moet gaan en omdat ik  nog wil genieten van mijn laatste (!) maand hier, ben ik gisterenavond naar de cinema geweest. Ik zag een Italiaanse komedie (Che bella giornata) waarvan ik het meeste – behalve enkele flauwe mopjes- wel begreep. Ik ben eigenlijk best trots op mezelf om te merken dat ik een Italiaanse film zo goed kan begrijpen! De week ervoor ben ik ook naar de cinema geweest om een Engelstalige, gedubde film (The Tourist) te zien. Johnny Depp en Angelina Jolie met Italiaanse stemmen is toch niet hetzelfde als in het Engels! Maarja, al dat gedub hoort nu eenmaal bij de Italiaanse cultuur..

Wachten, wachten en nog eens wachten!

Hopla, ik ga eens “even” een paar daagjes naar België om te kerstperiode te vieren. De reis naar huis was toch niet zo simpel zoals ik die in mijn hoofd had voorgesteld.

Om 14u stond ik al in de luchthaven van Bologna. We, ik en 8 andere Belgische Erasmussers uit Forlì, waren dus mooi op tijd voor onze vlucht van 17u20. Enkele uurtjes wachten later verscheen op het bord dat onze vlucht tot 18u25 vertraagd was. Om dat uur stonden alle passagiers voor Charleroi mooi in een rijtje met de verwachting om het vliegtuig in te stappen. Niks was minder waar: vertraging tot 19u15 dit keer. Op het aangegeven uur van vertrek stond iedereen weer in de rij klaar met het vliegtuigticket in de hand. Het duurde uiteindelijk nog eens drie kwartier eer iedereen op het vliegtuig zat. Eindelijk gaan we opstijgen - dachten we! We kregen dan echter te horen dat het vliegveld in Charleroi gesloten was en dat we naar Lille, Oostende of Luik zouden vliegen. Omdat het weer het nog niet toeliet om naar België te vliegen, moesten we nòg wat wachten. Een halfuur later was ook het vliegveld van Luik gesloten en de nieuwe derde landoptie was Eindhoven. Dat terwijl mijn ouders in Charleroi zaten. Om 20.50u vertrok het vliegtuig uiteindelijk naar een nog onbekende bestemming. Een uur en een half later landden we toch in Luik. De piloot moest maximaal remmen in de sneeuw om de landing tot een goed einde te brengen. Het voelde aan alsof we op een attractie in Walibi zaten maar ik moet toegeven dat het schokgehalte wel minder hoog was dan ik verwachtte.

Oké, 22u30 en we waren “al” op Belgische gronden. En nu uitstappen..of toch niet! De trap geraakte niet meteen tot bij ons en dus moesten we nog drie kwartier wachten. En nu: uitstappen! Het enige wat ik zag was wit! Ik dacht dat de piloot ons beetgenomen had en dat we eigenlijk in Zweden geland waren! Het sneeuwmoeras waardoor we ploeterden leek allesbehalve op België. Het volgende probleem: naar mijn ouders in Charleroi geraken. Niet simpel aangezien de weg spekglad lag omdat er niet gestrooid was in Wallonië. De trein nemen was ook al geen optie want op dat uur reden er geen treinen meer. Het was overigens ook niet simpel om naar het station te geraken. De taxichauffeurs vroegen 200 euro om een halfuur te rijden tot aan het station. Pure afzetterij dus! Daar zaten we dan, passagiers uit Italië, Spanje en Frankrijk vast in de luchthaven van Luik. Het “voordeel” van Ryanair: eens geland zorgen ze voor niks meer - iedereen moest zichzelf zien te redden dus. Gelukkig was er een Luikse werkneemster die drie bussen regelde. Helaas moesten die bussen vanuit Charleroi komen en door de slechte weersomstandigheden duurde het nog drie uren vooraleer er een bus was. Iets na 3u zag ik mijn ouders na drie maanden terug aan de luchthaven van Charleroi. Daarna was het nog 170 km rijden aan een gemiddelde snelheid van 35km/u (reminder: de weg lag nog steeds spekglad). Tijdens de laatste 10 km zaten we dan nog eens vast in de sneeuw ook! Phoe! Uiteindelijk waren mijn ouders en ik om 9u30 ’s ochtends thuis! Ik ben een uur later dan maar ik mijn bed gekropen. Ik was tenslotte al 26u wakker! Een dutje heeft me deugd gedaan na het helse avontuur!

Ik heb toen tot 18u geslapen. Mijn dag was dus al grotendeels voorbij en dat terwijl ik de 27^ste al terug het vliegtuig naar Italië neem. Mijn verblijf in België is dus nog eens korter dan het al was. Ik hoop dat mijn vlucht terug naar Italië toch iets vlotter gaat, hoor!

Zeg, het is al december!

Het minder leuke deel van Erasmus zit eraan te komen! Deadlines, 2 à 3 examens en gelukkig ook nog kerstmis! De laatste tijd verdrink ik zowat in het schoolwerk omdat de proffen gooien met taakjes, papers en extra lesuren. Nu ja, nog drie weekjes om alles zowat in orde te krijgen en vervolgens eens flink te ontspannen in België met kerst. Ik kijk er stiekem al naar uit :). Omdat ik niet TEveel zou ontspannen, zal ik maar drie en een halve dag in België vertoeven. Zo kan ik daarna volle bak leren voor de overige examens! Daarna blijft er nog maar dikke maand en een half over. De tijd vliegt! Voor ik het weet, zit ik weer aan de Gentse schoolbanken!

Oja, hier wordt het ook steeds kouder: wanten zijn ondertussen een noodzaak geworden. Sneeuw is er nog niet maar regen in ieder geval wel!

Oja 2, de laatste tijd begin ik precies wat meer moeite te krijgen om Nederlands en Italiaans te onderscheiden. Ik antwoordde namelijk al een paar keer in het Nederlands toen mijn Italiaanse huisgenote een vraag stelde en dat zonder het zelf door te hebben. Ik kon wel aan haar gezicht merken dat ik in de verkeerde taal bezig was! Ik zei ook eens 'cose rotte' (= kapotte dingen) toen ik 'rotte dingen' bedoelde.

Oja 3, terwijl ik hier aan het schrijven ben, merk ik dat mijn Nederlands er precies op achteruit gaat! Sommige woorden beginnen er raar uit te zien...

Ik mis het zeebriesje in de haren!

Zo, hier ben ik nog eens! Ik heb al m’n schrijfkriebels bij elkaar gesprokkeld om nog eens een blog te schrijven. Niet gemakkelijk om die te vinden als je het bloggen even beu bent.

Wat heb ik jullie te vertellen. Wel, in die drie weken van niet-schrijven is er natuurlijk heel wat gebeurd. Ik schroef even terug naar twee weken geleden toen de Belgisch aperitivo zou plaatsvinden in bar Moquette. In het begin verliep alles wat stroef omdat er niemand echt actie ondernam om een voorstel te doen welk Belgisch gerecht klaar te maken – en dat terwijl we twintigtal Belgen zijn. Nu ja, toen de aperitivo naderde, zorgde druk voor wat actie waardoor alles toch in zijn plooi viel. Wat werd er allemaal klaar gemaakt: wentelteefjes, croque monsieurs, tonijnsalade, quiche lorraine, chocoladetruffels, chocoladecake en frieten natuurlijk! Met Belgische muziek op de achtergrond en een glas Leffe in de hand, genoot iedereen van de Belgische avond. Het was een waar succes!

Fun fact: Ik leerde het woord “wentelteefjes” aan m’n Italiaanse kotgenote. Al spreekt ze het uit als “wenteltyfus”, ze herinnert het zich nu nog steeds!

Fun fact: In de loop van de weken begon de verouderde infrastructuur in m'n appartement het te begeven. Het licht in de gang kapot, een stoel kapot en de lamp van de tafel was gezakt tot op hoofdhoogte. Eten moest voortaan gebeuren met een lamp in je gezicht. [Ondertussen is de lamp al gefixt]. 

En nu terug naar vorige vrijdag 5u20: *Rinkelrinkel* => een wake up call van Ellen. Desondanks de weinige uurtjes slaap – door een verjaardagsfeestje waar ik bleef plakken- , sprong ik meteen m’n bed uit. Nog geen tien minuten later stond Ellen al aan m’n deur om een kwartier later naar het station te trekken en de trein te nemen. Waarheen? Trieste! We hadden namelijk afgesproken met Stefanie en Sarah, twee klasgenoten uit Gent die in Trieste op Erasmus zijn. Na een 5,5 uur durende treinrit en wat schoolwerk kwamen we om 12u aan op onze bestemming. Het weer zag er niet veel belovends uit maar gelukkig bleven de donkere wolken in de bergen hangen! Wij gingen meteen de andere richting uit op verkenning!

Het onheilspellende weer en Trieste Station

Een uur later kwam Stefanie ons halen waarna we in het centrum de toerist uithingen. ’s Avonds gingen we met nog enkele andere Belgen een aperitiefje drinken waarbij we talrijke hapjes kregen! Die hapjes bij de aperitief mogen ze in België ook wel inlassen vind ik!

Piazza Unità

Trieste by night

De dag nadien gingen we het Miramarekasteel bezoeken. Ik herkende het kasteel meteen: ik was er een paar jaar geleden met m’n ouders al eens heen geweest toen we in Slovenië op reis waren!

Castello Miramare in de verte!

Zondag = uitslaapdag! Elk extra uurtje slaap was welkom aangezien Ellen en ik de dag erna weer vroeg uit de veren moesten om de trein naar Padova te nemen! 

(Less) fun fact: Tijdens de winter is er in Trieste een wind die tot 180km/u kan waaien. De Bora-wind haalt deze snelheid doordat de wind langs een zeer steile bergwand valt van een kilometer. De Volkswagen Bora is naar deze wind genoemd.

Maandag = Padovadag! Hophop weer om 5u30 uit de veren om de goedkoopste trein te halen! Dat lukte zonder problemen desondanks dat we weer niet zoveel geslapen hadden. Ik voelde me nog vrij fris eigenlijk totdat ik op de trein twee en een half uur moest stilzitten. Daar was de vermoeidheid en de koppijn. De enige oplossing was slapen: niet zo handig op een trein maar als je echt moe bent, lukt dat wel! Toen we de trein uitstapten, werden we verwelkomd door zonnestralen. Met ons oriëntatiegevoel gingen we op wandel.

 

Piazza dei Signori in Padova

Een honderdtal prachtfoto’s later, zetten we moe maar voldaan onze terugreis naar Forlì verder. Wachten op de trein, overstappen en weer wachten et voilà drie en een halfuur later waren we eindelijk thuis! Daarna was slapen het enige dat nog telde!